Na een radiostilte van zo’n twee jaar zijn we er weer. Nou ja, laten we zeggen dat dit de vooraankondiging is. Omdat Planet door KPN is overgenomen, kloppen de linkjes van de foto’s niet meer. Ik zal daar binnenkort eens aan gaan werken. Eerst maar eens achterhalen waar ik die foto’s nu terug moet zoeken.

Groetjes,
Ramona

Zo, het is mamma weer eens gelukt om heel lang niets te typen, terwijl wij natuurlijk verhalen genoeg hebben. Zo ben ik o.a. bij de kinderarts geweest, bij meneer Piet en dokter Godthelp, ik ben jarig geweest, voor het eerst naar school gegaan, ik heb mijn eerste afspraakjes gehad en ik ben bij de slaapdokter geweest.

Zal ik dan maar bij het begin beginnen? Vrijdag 29 februari moest ik om 11.50 uur bij de kinderarts dokter Reijnen zijn. Daar heeft mamma vertelt over mijn slechte slapen en gevraagd wat er nu moet gebeuren. Dokter Reijnen gaat overleggen met dokter Godthelp en dan mag mamma 7 maart bellen.
Dokter Godthelp en meneer Piet hebben het heel druk: ik kan daar pas op 31 maart heen.

Zaterdag 8 maart zijn opa en oma De Roij 40 jaar getrouwd. Ome Henk komt oppassen en pappa en mamma gaan naar Afferden voor het feest. Oma Peeters gaat met hun mee. Helaas moet ome Henk zondagochtend weer vroeg weg, maar we maken hem natuurlijk wel met veel kabaal wakker!

Donderdag 13 maart ben ik 4 jaar geworden! Dat was ook mijn laatste dag op Lodewijk. Dat vond ik helemaal niet leuk. Ik zal mijn vriendjes daar heel erg missen.
Pappa en mamma komen ook mee feest vieren. Mamma maakt foto’s en ze heeft zelfs een filmpje gemaakt van het feestje. Bij het afscheid kregen alle leidsters een fotocollage van de afgelopen 4 jaar van mij. Dat vonden ze wel heel leuk.

De dag erna, vrijdag 14 maart, moest ik meteen de hele dag naar school. Ik vond dat helemaal niet zo leuk.

Zaterdag de 15e was wel een hele leuke dag, want toen had ik mijn verjaardagsfeestje thuis. En Arthur en Florence en Raf waren er ook. En natuurlijk ook nog een hoop andere kindjes.

Woensdag 19 maart heeft mamma een gesprek op school gehad. Ik zit in een klas heel ver van Roels klas af en in die klas zitten heel veel kindjes van buiten de wijk. Dat is heel lastig als ik af wil spreken. Als mamma eerst mij op komt halen, zijn alle kindjes bij Roel al weg en kan Roel niet afspreken en andersom als mamma eerst Roel op gaat halen. Aan het begin van het schooljaar had mamma al gevraagd of ik in de klas naast die van Roel mocht zitten. Dat kon toen niet, omdat de klasenlijsten al bekend waren. Dat begreep mamma wel, maar toen ze vanmorgen Aiden (van Lodewijk) bij mij in de klas zag, werd ze wel een beetje verdrietig: Aiden staat op de lijst in een andere klas! Toen mamma mij op kwam halen, heeft ze aan de juf gevraagd hoe dat kwam en toen heeft ze met de juf en de directeur een gesprek gehad. Na de pasen horen we of ik alsnog naar de klas naast Roel mag of niet…

Vrijdag 21 maart mochten Roel en ik bij opa en oma in Gennep logeren. Dat was natuurlijk weer heel erg leuk. Alleen was mamma zo suf om te vergeten de autostoeltjes uit de auto te halen. Wij hebben een heel leuk weekend gehad, want ome Ivo had ons met z’n nieuwe auto opgehaald en toen gingen we samen met tante Brigith, Ome Ivo, Thomas, Erin, Julia en opa en oma paaseieren eten. Opa heeft heel veel foto’s gemaakt van ons allemaal. Ik mocht zelfs mijn nieuwe nichtje op de arm houden! Super. Ik ben zo trots op Julia.
Zondagmiddag kwamen pappa en mamma ons weer ophalen. Het was echt super tof bij opa en oma.

Woensdag 26 maart mag ik naar de klas van juffrouw Anja en Evelien. Ik vind school nu even helemaal niet zo leuk, maar ik vind het wel heel leuk dat ik Roel bij het spelen zie en bij de poppenkast. Het duurt nog wel even, maar ik wen hier nog wel, hoor.

Zondag 30 maart mocht ik voor de eerste keer naar de zwemles. Ik zit in het groepje bij Roel. Dat vinden we allebei wel heel erg leuk.

De dag erna – maandag 31 maart – ging ik om kwart voor 4 naar dokter Godthelp. Hij stelt voor om een keer met een minicameraatje in mijn neus te kijken om te kijken of de gehemelteverlenging goed is. Als we daar niet veel wijzer van worden, kan ik ook nog een keer naar Heeze, daar doen ze slaaponderzoek bij kindjes. De dokter vraagt of het goed is dat hij met een cameraslangetje in mijn neus gaat kijken. Hij biedt me eerst 1 cadeautje aan. Als ik dan niet wil, mag ik er twee uitkiezen. Ik moet even onderhandelen, maar als ik 3 cadeautjes krijg, wil ik dat wel. Nou, en dat vindt hij goed. Lachend ga ik weg bij dokter Godthelp. Ik vind hem heel lief.
Meteen daarna kunnen we naar meneer Piet. Ik mag weer in het plaatjesboek kijken en woordjes zeggen en dat doe ik helemaal goed. Meneer Piet hoort ook wel een heel klein fluitje en dat komt door dat minigaatje dat nog bovenin mijn gehemelte zit.
Mamma heeft van de week een filmpje gemaakt van toen ik lag te slapen en te ronken. Dat laat ze aan meneer Piet zien. Hier kun jij het filmpje zien. Meneer Piet zegt dat dit een heel duidelijk filmpje is en dat hij er graag een klein stukje van krijgt om het aan dokter Godthelp te laten zien.

Vrijdag 4 april zijn Roel en ik vrij. Mamma neemt ons ‘s middags mee naar de nieuwe bioscoop in de stad. Ze hebben daar hele mooie rode trappen en we kregen van die witte dingetjes en drinken en een lollie. De televisie daar is heel veel groter dan onze televisie thuis en het geluid was ook best wel hard en het is er donker. Roel werd een beetje bang in het donker. Ik niet, want ik ben heel stoer! De film ging over Horton, een hele grote olifant. Ik wil nog wel eens vaker naar de bioscoop.

Zaterdag 5 april hadden pappa en mamma een feestje bij ome Jack. En weet je wie er bij ons op kwam passen? Oma Peeters! Ze heeft pannenkoeken met ons meegegeten en ze bleef ook bij ons slapen. Zondagochtend ging ze mee naar de zwemles en dat vonden Roel en ik ook heel leuk. ‘s Middags gingen Roel en ik nog met mamma mee naar Speelland. Dat is vlakbij de dierenuin. Het was heel erg druk, maar wel heel erg leuk. Totdat Roel een tand door de lip viel. Dat kwam omdat hij van een hekje afgleed. Maar mamma had al een paar keer gezegd dat hij dat niet moest doen. Stom hxe8!

Vrijdag 11 april vertrokken we helemaal naar het dorpje Oranje. Opa en oma De Roij hadden ons uitgenodigd voor een weekend in Pipodorp en Speelstad Oranje. Thomas en Erin zouden ook komen. Dat was echt kei gaaf. Ons huisje was een echt pipohuisje en we hebben heel veel gespeeld in de Speelstad. Jammergenoeg moesten we zondagmiddag weer terug naar huis.

Dinsdag 15 april gingen mamma en ik naar dokter Godthelp. Eerst moest ik iedere 5 (of was het 10, ik weet het niet meer) minuten een pufje uit een neusspray. Die spray verdoofde mijn neus een beetje, zodat ik het slangetje niet zou voelen. Nou, het was ook echt niet eng. Wel gek, want het slangetje kon bewegen en er kwam een lichtje uit. DEe dokter vertelde dat de operatie geslaagd was. Het is niet te nauw geworden, maar omdat ik steeds zo verkouden ben, zit er heel veel snot in die ruimtes. De dokter geeft me een kuurtje en dat vind ik helemaal niet leuk. Maar ja, het heeft wel geholpen…

Zondag 20 april gingen we naar een oom en tante van mamma in de buurt van Rotterdam en dat was heel leuk. Ze hebben daar een hondje en een hele grote neef en die was ook heel aardig. We hebben heel veel ballen weggegooid voor de hond en dan ging hij ze halen. Er was ook een kinderwagen, waar Roel en ik mee gespeeld hebben en toen we naar huis gingen, mochten we die meenemen. Cool!

Woensdag 23 april had mamma een heel leuk uitje: ze ging naar de bruiloft van ome Marcel en weet je wie daar was?

Balen zeg, dat ik daar niet bij mocht zijn, want dit vind ik een heel mooi liedje!

Zaterdag 3 mei was pappa jarig! Hij is al 47 geworden. Opa en oma’s kwamen en dat was heel leuk. En Roel en ik mochten heel lang opblijven. Pappa en mamma dachten dat wij dan wel lang zouden uitslapen, maar dat deden we lekker niet!

Woensdag 7 mei gingen we gezellig op visite bij Joep en Sjoerd. Zij stonden ergens op een camping. Roel zat achterop de fiets en ik mocht in de fietskar. Ik heb geen idee wat er allemaal gebeurd is onderweg, want ik ben halverwege in slaag gevallen. Het was wel heel mooi weer.

Donderdagavond de 9e kwam ome Henk bij ons eten en toen ging Roel met hem mee. Hij mocht logeren bij ome Henk. De bofkont! Maar ik heb het ook heel gezellig gehad met pappa en mamma.

Woensdag de 14e ging ik naar het verjaardagsfeestje van Florence. Zij gaat nou ook naar de basisschool, maar niet naar mijn school. Dat vind ik helemaal niet leuk. Florence woont best wel ver weg. Maar op vrijdagen kan ik wel met haar gaan afspreken.

De dag erna gingen we met school naar de hooiberg in Bladel. Dat was ook heel erg leuk. We gingen er met de bus naar toe en ik heb heerlijk gespeeld met mijn vriendinnetjes Anouschka en Zhara.

Op maandag 26 mei heb ik mijn eerste naschoolse afspraakje: ik ga spelen bij Liselotte. Zij woont in een hxe9xe9l groot huis. Woensdag ga ik met Zhara en Anouschka spelen bij Anouschka thuis. Mamma en de mamma van Anouschka hebben samen op yoga gezeten toen ik nog in haar buik zat. Grappig hxe8.

Op maandag 2 juni begint de avond4daagse van Goirle. Dit jaar lopen we ‘m allemaal: pappa, mamma, Roel en ik. Onderweg komen we veel klasgenootjes tegen. Het is wel heel vermoeiend en op woensdag houden we maar een rustdag. Mamma is deze week begonnen bij een nieuw team en ze werkt nu 32 uur per week. Da’s een dag meer dan eerst. Maar dat is niet erg, want wij hoeven niet vaker naar de naschoolse opvang. En mamma gaat twee dagen per week thuiswerken. Zo kan ze wel snel op school zijn voor het overblijven en ze kan ons ‘s ochtends wegbrengen en dan verder gaan werken. Da’s wel tof.

Weet je, de afgelopen weekenden heeft mamma heel hard gewerkt: de vijver is uit de tuin, de vissen zijn naar de overbuurvrouw en de kikkers hebben ook een nieuw modderpoeltje gevonden. De helft van de tuin is nu zand en de andere helft gras. Na de vakantie wordt het allemaal gras tussen onze terrassen. En weet je, mamma heeft ook een hut gebouwd, met een zandbak en een glijbaan en twee schommels! Kei gaaf!!

Gisteren, 26 juni, moest ik met mamma naar de slaapdokter in Heeze. Hij stelde heel veel vragen aan mamma en ik moest een tekening maken. Nou, dt kan ik lekker heel goed. De dokter wil mij een vrij simpele test geven: vannacht moet ik slapen met een kastje om mijn middel, een draadje om mijn vinger en een slangetje onder en een beetje in mijn neus. Ik vind dat helemaal niet erg, totdat ik ook echt ermee moet gaan slapen. Mamma had beloofd dat ze bij me op de kamer zou komen slapen, maar ik kan gewoon niet slapen. ‘s Nachts gaat het kabeltje van mijn vinger, maar ik zet ‘m maar gewoon terug op m’n vinger. Dat zien ze toch niet!

Vanmorgen moesten we om 10 uur al weer in Heeze zijn. Mamma moest het kastje inleveren en dan zouden we een half uur later bij de dokter komen. Roel gaat vandaag ook mee, want pappa moet werken en we zijn vrij van school.
De test is goed gegaan. De dokter kan zien dat ik ‘s nachts zo’n 34 keer per uur ophoud met ademen. Da’s niet zo goed zegt de dokter en hij wil verder onderzoek. Nu mocht ik nog thuis slapen, maar voor een volgend onderzoek, moet ik in Heeze slapen. Dat vind ik helemaal niet leuk. Gisteren was ik op de terugweg in de auto in slaap gevallen. Mamma heeft dat gefilmd en de dokter zegt dat dit een heel duidelijk voorbeeld van apneu (of zoiets) is. De dokter kijkt eens naar Roel en hij zegt dat hij Roel ook graag wil onderzoeken. Hij verwacht dat Roel ook apneus heeft, omdat zijn onderkaak nog iets kleiner is dan die van mij.
Roel en ik gaan een beetje spelen en Bobo’s lezen en mamma gaat vanalles regelen: verwijskaart voor Roel (kan normaal niet door de telefoon, maar nu gelukkig wel), zodat hij vannacht nog getest kan worden. Dinsdag krijgen we daar dan de uitslag van.
Op 5 september heeft de mevrouw een afspraak voor mij gemaakt en voor Roel heeft ze alvast een afspraak ingepland, zodat we samen kunnen komen als Roel ook moet komen. Binnenkort komt er iemand met maskertjes voor Roel en mij. Die hebben we dan nodig voor het slaaponderzoek en ook daarna. Dan moeten we waarschijnlijk vaker met zo’n maskertje slapen. De dokter vertelt ook over kaakoperaties. Ik hoor het allemaal niet zo goed, maar mamma trekt een beetje met haar mond. Ik denk dat het allemaal niet zo leuk is wat de dokter vertelt. Ach, voorlopig geloof ik het allemaal wel. Eerst gaan we namelijk lekker op vakantie!

Tot de volgende keer,
XXX Anne (en Roel)

9 Februari: jippie, vandaag komt Jim oppassen. Pappa en mamma hebben twee feestjes. Jim blijft op de zolder – die mamma nu eindelijk opgeruimd heeft – slapen. Jammergenoeg mag ik hem morgenvroeg niet wakker maken, want ik moet dan al vroeg naar zwemles.

Woensdag 13 februari moet ik naar de orendokter in het ziekenhuis. Na de zwemles krijg ik bijna iedere keer pijn aan mijn oor. Ik heb al een hele tijd geen buisjes meer. Misschien moet ik wel nieuwe.
Anne is supervrolijk bij de dokter. Ze wil dat hij ook naar haar oortjes kijkt en natuurlijk doet ie schat dat. Haar oortjes zijn okxe9. Wel zit er een buisje bij haar los. Ik heb inderdaad xe9xe9n ontstoken oor en daarom mag ik binnenkort (26 februari) terugkomen voor nieuwe buisjes in beide oren.

Zaterdagavond 16 februari komen opa en oma uit Gennep. Ze gaan uit eten met pappa en mamma. Jim leest ons een verhaal voor en daarna gaan wij braaf slapen. Nu we logeerbedden hebben, kunnen opa en oma blijven slapen. Dat is leuk. Zondagochtend maak ik opa en oma wakker, want ze gaan met mij mee naar de zwemles. De badmeester vindt het vandaag niet erg dat zij blijven kijken. Ik laat opa en oma zien hoe goed ik al kan flipperen. Flipperen vind ik kei leuk!

22 Februari ga ik met mamma en Anne mee naar het consultatiebureau. Anne krijgt vandaag een prik en daar is ze heel bang voor. De dokter is wel heel aaardig, hoor. Ze kijkt met een toverlampje naar Annes ogen. Soms gaat het lampje uit en dan mogen Anne en ik ‘m weer aanblazen. Dat kan ik heel goed!
Anne gaat in de houdgreep als ze de prik krijgt. Ze huilt heel even, maar als we in de auto zijn, krijgt Anne een cadeautje van mamma. Maar Anne wil dit cadeautje helemaal niet: ze wil een prinsessenjurk. Dan heeft ze toch pech, vertelt mamma haar. Ik wil Annes cadeautje wel, maar ik krijg dinsdag pas een cadeautje, zegt mamma.
Zaterdag gaat Anne wel met haar Disney-domino spelen en dan mag ik er gelukkig ook mee spelen

Vandaag, maandag de 25e, ga ik met mamma en Anne naar een winkel om oordopjes voor het zwemmen te laten maken. Dat is heel leuk. Eerst krijgen we een soort van watje in ons oor en dan spuit de meneer klei in ons oor. Dat moet even hard worden en dan mag het eruit. Woensdag kan mamma onze dopjes ophalen. Anne krijgt ook dopjes, omdat ze over een paar weken ook mag gaan zwemmen (hoopt mamma).

Anne slaapt de laatste tijd weer heel slecht. Ze snurkt dan heel hard en er zit dan veel zweet op haar voorhoofd. Mamma legt Anne dan net een beetje anders in bed, waardoor Anne rustig ademhaalt en niet meer zo snurkt en zweet. Mamma vind dit heel eng en daarom heeft ze meneer Jan van het ziekenhuis gevraagd wat ze het beste kan doen. Anne mag vrijdag naar dokter Reijnen. Dan zal mamma vertellen wat er allemaal gebeurt en dan moeten we maar kijken wat de dokter kan doen.
Gelukkig heeft meneer Piet vandaag ook gebeld om wat af te spreken voor Annes logopedie.

Nu ga ik slapen. Morgenvroeg moet ik heel vroeg opstaan om naar de oortjesdokter te gaan.

XXX Roel (en Anne)

16 December 2007: vanmorgen vond ik het niet erg om naar de zwemles te gaan: mamma mag met mij meezwemmen en dat is wel leuk. Helaas mag dat niet iedere week.

Vrijdag 21 december 2007 had ik viering op school. En wat een verrassing: opa en oma uit Gennep kwamen kijken. En pappa was er en Anne. Mamma kon er jammer genoeg niet bij zijn: ze heeft de griep te pakken.

Gelukkig is mamma met Kerst weer een beetje opgeknapt. Oma Peeters komt bij ons eten op eerste kerstdag. Da’s heel gezellig. Er staan kaarsjes op tafel en er ligt een mooi kleed. We krijgen allemaal een cocktail: bij oma en pappa en mamma zit er vis in, maar Anne en ik krijgen appelsterretjes met kaneel en suiker. Lekker! We krijgen ook nog soep en twee groentes en vlees en twee soorten frietjes! Als toetje krijgen we heer lekker ijs. Tussendoor mogen Anne en ik even van tafel om te spelen. Dat mag normaal nooit. Het is al half 9 als we klaar zijn met eten!

Op tweede kerstdag belt mamma tante Brigith. Haar baby is nog steeds niet geboren en tante Brigith en oom Ivo vinden het wel fijn als wij op visite komen. En Anne ik ik vinden het kei vet om met Thomas en Erin te gaan spelen. Ik krijg een oude broek van Thomas en we gaan lekker voetballen. Als ik groot ben, word ik voetballer of piraat! We hebben een hele leuke dag samen en tante Brigith en oom Ivo waren heel blij met de afleiding.
Helaas voor pappa was de autotocht niet zo goed voor zijn rug: hij heeft spit en moet nu in beweging blijven. Mamma bleek ook niet zo erg opgeknapt als ze dacht en duikt weer haar bedje in. Anne en ik zijn extra lief voor pappa en mamma: we spelen braaf met elkaar en maken nauwelijks ruzie (en we boffen, want we mogen extra veel televisie kijken )

Vrijdag 28 december 2007: eindelijk is de baby uit de buik van tante Brigith gekomen. We hebben een nieuw nichtje: Julia!

Woensdag 9 januari 2008 gaat Anne met mamma mee naar mijn school. Anne moet op de gang een puzzeltje maken, terwijl mamma met haar nieuwe juf gaat praten. Ze vindt dat helemaal niet zo leuk! Maarre, volgende week mag Anne al bij mij op school komen. jammer dat haar klas zo ver weg ligt van mijn klas!
Ik ben vandaag vanuit school naar de verjaardag van Jasper gegaan. Dat was echt kei gaaf. We waren allemaal zeerovers!

11 Januari belde mamma naar het schisisteam van het ziekenhuis. Anne had nog geen oproep gekregen, terwijl ze wel moest komen. Toevallig was het vandaag ook schisisteam-dag en er was een kindje uitgevallen en dus mocht Anne komen. Mamma kon gelukkig vrij krijgen van het werk. Anne wilde helemaal niet naar het ziekenhuis.
Ze ging helemaal door het lint toen ze in de kamer bij alle dokters moest komen en ze wilde haar mond niet open doen. Gelukkig kwam de orendokter, dokter Godthelp met een goed idee: naar zijn kamer met meneer Piet en de mondjesdokter. Dat wilde Anne wel. De orendokter keek eerst even in haar oortjes. Anne haar buisjes zitten los, maar het zag er goed uit. Daarna wilde Anne haar mond wel open doen voor meneer Piet en de mondjesdokter mocht toen ook wel kijken. Anne durfde zelfs te praten! Dat was de eerste keer dat de mondjesdokter Anne hoorde praten.
Mamma moet binnenkort een afspraak maken met meneer Piet, want ze moet wel naar logopedie.

Woensdag 16 januari: Anne heeft vandaag haar eerste schooldag om te wennen. Pappa en mamma en ik brengen haar weg. Ze huilde niet eens!
Anne komt in de klas van juffrouw Esther en juffrouw Ank. Ik ken juffrouw Ank wel. Zij komt wel eens bij mij in de klas als juf Dimitra er niet is.

Helaas loopt iedereen te snotteren bij ons. Pappa en mamma zijn allebei ziek en Anne en ik hebben ons ook wel eens lekkerder gevoeld. Ik heb steeds een snotneus en dan krijg ik ‘s avonds oorpijn. Mamma wordt boos op mij, omdat ik mijn neus alleen maar schoon veeg en niet snuit. Ik moet nu goed snuiten en ik krijg neusspray. Ik moet toegeven: het helpt wel.

Vrijdag 1 februari was de carnavalsoptocht van school. Na de optocht mochten we weer in onze eigen carnavalskleren. Ik was een echte piraat!

De laatste tijd heb ik regelmatig ruzie met pappa en vooral mamma. Ik zeg woordjes die ik niet mag zeggen en pappa en mamma vinden mij brutaal. Ik zeg iedere keer sorry, maar toch krijg ik nou straf. Ik vind het wel raar, want mijn vriendjes zeggen die woordjes ook.

Tot de volgende keer (zal wel na Anne’s verjaardag zijn!).

XXX Roel (en Anne)

2 December 2007: Jippie, vandaag ben ik 5 jaar geworden. Het liefst wilde ik meteen ‘s ochtends mijn cadeautjes, maar eerst ging ik samen met pappa naar de zwemles. Mamma en Anne lagen nog lui in bed. Gelukkig had Sinterklaas wel al aan mij gedacht: ik had 3 piratenzakdoeken in mijn schoen. Sinterklaas was ook nog bij het zwembad langsgeweest. Ik kreeg een snoepzak met heel veel lekkers erin. Dat eet ik straKX wel op, als Anne ook weer alles mag hebben.
Toen ik terugkwam van de zwemles, zaten mamma en Anne al met cadeautjes klaar voor mij. Nadat iedereen voor mij had gezongen, kreeg ik cadeautjes. Van Anne heb ik stempels van Cars gekregen. Van pappa en mamma heb ik ridders met een kanon gekregen. Dat kanon doet het ook echt, maar natuurlijk mag ik weer niet tegen de kasten aan schieten.
Om elf uur kwam de eerste visite. En ik heb kei veel mooie cadeaus gekregen! Dank jullie wel.

Maandag 3 december heb ik mijn verjaardag op school gevierd. Juffrouw Dimitra is nog steeds ziek en nu was juffrouw Ank er. Anne krijgt straKX op vrijdagen les van juffrouw Ank. Pappa en mamma en Anne kwamen ook mijn verjaardag vieren. Ik kreeg mijn feestmuts op en ik mocht naast juffrouw Ank op de feeststoel gaan zitten. Ik mocht instrumentjes uitdelen en alle kindjes gingen voor mij zingen. En toen mocht ik een cadeautje uitzoeken en een traktatie uitdelen. Daarna gingen we buitenspelen. Lekker voetballen!

Mamma heeft Anne naar Lodewijk gebracht. Dat wilde Anne ook graag. Kwam mamma natuurlijk wel goed uit, omdat ze nog vanalles moest doen voor mijn feestje. Om 12 uur belde het kinderdagverblijf dat Anne niet wilde eten en een beetje ziekjes is. Toen heeft mamma opgehaald, zodat ze thuis nog even kon uitrusten.
‘s Middags kwamen pappa en mamma en Anne mij weer ophalen. Sam, Tim, Miles, Jasper en Laurin gingen met ons mee naar mijn feestje. Ik wilde al meteen cadeautjes, maar ik moest van mamma wachten omdat we eerst maar iets moesten drinken. Toen we onze chocomel ophadden, mocht ik xe9xe9n voor xe9xe9n een ballon kapot prikken. In iedere ballon zat een naam en degene die op het briefje stond, mocht mij een cadeautje geven. Dat was kei leuk! Eigenlijk wilde ik toen meteen met de auto die ik van Tim heb gekregen gaan spelen, maar op een feestje hoort natuurlijk ook taart. Daarom gingen we muffins versieren met glazuur, slagroom en allemaal snoepjes. Lekker!!!
Wat een leuke dag! En ik lag vxe9xe9l te laat in bed, maar dat mag.

Dinsdag 4 december moest Anne voor controle naar de plastisch chirurg. Voor zover hij het kon zien, ziet alles er keurig netjes uit. De verlenging zelf is blijkbaar niet te zien, maar het gehemelte is goed geheeld, daarom zal de rest ook wel goed zijn. Hij heeft niet echt een verklaring voor de "voedingslekkage" van Anne en haar nasale spraak kan goed komen omdat Anne zo heel erg verkouden is. Omdat de ruimte achter Annes neus een beetje verbouwd is, moet Anne ook weer een beetje leren om haar neus te snuiten.
Gelukkig mag Anne nu weer alles eten: kan ze morgen toch nog lekker van het Sinterklaasfeest genieten.

Woensdag 5 december: de dag voor de verjaardag van Sinterklaas. Misschien komt Sinterklaas vandaag nog wel een zak met cadeautjes brengen. Oei, ik vind het kei spannend. Regelmatig kijk ik even uit het raam of ik de Sint al zie. Maar mamma heeft het gordijn dichtgedaan, zodat Piet niet kan zien dat Anne en ik ruziexebn. Ja, dat kan Piet maar beter niet zien, maar Anne begint natuurlijk steeds!
Net als pappa ons toetje wil gaan halen, wordt er aangebeld en op de ramen gebonsd. Natuurlijk rennen Anne en ik meteen naar de deur en jawel, daar staat een hele grote zak met cadeaus. Ik sleep die zware zak de kamer in en Anne en ik mogen om de beurt een cadeautje uitpakken. Tjonge, wat heeft die Sint ons verwend! Jammer genoeg kunnen we niet te lang spelen, want het is tijd om naar bed te gaan. Ik slaap als een roos, maar Anne wordt meerdere keren huilend wakker. Ze klaagt over buikpijn, maar ze zegt altijd dat ze buikpijn heeft.

Donderdag 6 december hoef ik niet naar school. We mogen een klein beetje later opstaan dan normaal. Ik ga wel naar de BOBB. Gelukkig zijn Lucas, Jasper, Kevin, Laurin en Nienke daar ook. Pappa en Anne brengen mij weg en pappa brengt Anne naar Lodewijk. Mamma komt mij aan het eind van de dag ophalen.
Anne slaapt heel slecht: ze wordt heel vaak huilend wakker. Pappa en mamma moeten meerdere keren uit bed, maar ik slaap heerlijk door.

Vrijdagochtend 7 december heeft mamma pas door waarom Anne zo moest huilen. Doordat ze zo heel erg verkouden is en haar neus niet zo heel goed kan snuiten, heeft ze oorpijn gekregen. Gelukkig is er nu iets uit haar oortjes gekomen: haar buisjes werken nog goed. Nu is de pijn ook over. Mamma en Anne komen heel laat uit bed gekropen. Ik was gelijk met pappa op en ik heb beneden gespeeld met mijn cadeaus.
Om half twaalf gaan we – op de fiets – naar oma Peeters. Sinterklaas heeft daar ook nog cadeautjes achter gelaten. Cool, zeg!
Na het avondeten mogen Anne en ik onze Pietenspek-lollie opeten. Er komt weer allemaal gekleurde snot uit Annes neus. Mamma en pappa geloven er niKX van dat Annes operatie geslaagd is: ze krijgt nog eerder gekleurde snot dan voor haar operatie. Nou ja, we zien het allemaal wel. Ik vind het wel zielig voor Anne dat ze al die tijd geen snoepjes mocht eten. ik hoop voor haar dat ze niet nog eens niets mag eten.

Ff niet verder kijken, als je niet tegen gekleurde snot kunt!

XXX Roel (5 jaar!)

21 November 2007: wat ben ik blij dat ik weer boterhammen mag eten. Witte boterhammen zonder korst zijn helemaal niet zo erg: lekker met smeerkaas, smeerworst, honing of pasta.
Vandaag hebben mamma en ik op ons gemak de week boodschappen gedaan. Oma ging vandaag niet mee. Helaas mocht ik nog geen plakje worst of stukje kaas in de winkel.
‘s Middags hebben we Roel naar zijn vriendje Jasper gebracht en toen ben ik samen met mamma naar mijn vriendje Arthur gegaan. Het was heerlijk om weer met Arthur te spelen: ik heb hem wel gemist nu ik even niet meer naar Lodewijk ga. Maandag zie ik gelukkig al mijn vriendjes weer: Arthur, Florence, Josepha, Rikke …

Vrijdag 24 november gaat mamma weer voor het eerst werken. Ik denk dat ze dat wel fijn vindt. Dus ‘s middags eet ik samen met pappa en Roel boterhammen. Ondanks dat ik tegen pappa heb gezegd dat ik wel pasta op de boterham mag, belt hij toch nog even mamma op. Ik weet toch precies wat ik wel en niet mag! Ik jok niet!

Zaterdagochtend 25 november gaan we naar het werk van mamma. Sinterklaas komt daar op bezoek! In de hal staat een Piet met een pepernotenmachine. Mamma zegt steeds weer dat ik geen pepernoten mag eten. Ja mamma, dat wxe9xe9t ik! Dat zal ik ook niet doen! Als mijn mondje weer beter is, mag ik hxe9xe9l veel snoepen.
De pappa van Jasper en Lucas werkt ook bij mamma en daarom zijn Jasper en Lucas er ook. Roel durft wel samen met Jasper tussen de kinderen te gaan zitten, maar Lucas en ik blijven liever bij onze mamma. Ik vind Sinterklaas wel leuk, maar ik vind het toch wel een beetje eng tussen al die kinderen en grote mensen. Tsjonge, we kregen ook nog een heel groot cadeau van Sinterklaas.
Na ons bezoek aan Sinterklaas gingen we ook nog even naar oma Peeters. Ik vond het daar vandaag helemaal niet zo leuk, want mamma had niets te eten voor mij meegenomen. En oma had hele lekkere koeken, maar die mocht ik niet hebben. Gelukkig kreeg ik toen een ijsje van oma. Opa en oma uit Gennep kwamen toen ook nog op visite bij oma. Dat was wel leuk. Mamma fietste gelukkig eerder met mij naar huis, zodat ik daar kon eten. Daarna hebben we samen mijn koffertje ingepakt. Jawel, vandaag mogen Roel en ik weer een keer logeren bij opa en oma De Roij in Gennep. En dat is leuk. En weet je wat? Sinterklaas komt ook in Gennep!
Mamma had eten voor mij meegegeven. Lekker bloemkool met aardappeltjes. En je raadt het nooit: Roel wilde ook bloemkool eten, met jus en een gehaktballetje.
Voor het slapen gaan, hebben we natuurlijk onze schoen gezet. Natuurlijk zijn we niet vergeten te zingen voor de Sint.

Zondagmiddag 25 november gingen we weer terug naar huis. Het is heel fijn bij opa en oma, maar ik vind het altijd weer heel fijn om bij pappa en mamma te zijn.

Jippie, maandagochtend mag ik weer naar Lodewijk. Alleen, ik vind dat mamma me wel heel erg vroeg wakker maakt! We doen het wel rustig aan, hoor. Mamma moet vast ook wel weer een beetje wennen om om kwart over 6 op te staan.
Tegen achten zijn we op Lodewijk. De leidsters hadden gedacht dat ik daar zou eten en ze zijn expres met driexebn aanwezig. Hxe9xe9l lief van hun, maar mamma laat me deze week nog thuis ontbijten. Ik vind het wel fijn om weer op Lodewijk te zijn. Ik vertel alle kindjes dat de dokter mijn mondje heeft gerepareerd en iedereen mag in mijn mondje kijken.
Na het eten spoel ik keurig netjes mijn mondje met water.

Dinsdagavond 27 november wil ik ‘s avonds niet meteen aan tafel. Ik maak een beetje ruzie met pappa en mamma. Ik heb geen honger, ik ben moe! Uiteindelijk eet ik wel, maar mamma schrikt als ze een beetje jus uit mijn neus ziet komen. Ach, misschien komt het wel, omdat ik zo aan het krijsen ben. Mamma wil weer foto’s maken van mijn mondje. Met tegenzin stem ik toe.

Woensdagmiddag zou Roel een feestje hebben. Helaas is de jarige Laurin ziek. Da’s zielig! Roel wil met een jongen uit zijn klas afspreken, maar dat kan niet bij ons, omdat mamma nog boodschappen moet halen voor Roels verjaardag(sfeest). De mamma van die jongen is er ook nog steeds niet en daarom moet Roel gewoon mee naar huis. Dat vindt hij niet leuk. Mamma dekt snel de tafel en we gaan eten. Nou ja, mamma en ik dan. Roel is boos en krijst de hele buurt wakker: hij wil een tosti en die krijgt hij niet. Vorige week aten hij en mamma ook een tosti en dat vond ik helemaal niet leuk. Ik mag nog steeds geen harde dingetjes, dus ook geen tosti. Daarom mag Roel nu geen tosti: mamma vindt dat zielig voor mij. Maar ja, dit is ook wel weer een beetje zielig voor Roel: hij gaat compleet door het lint. Gelukkig wordt hij na een half uur wel weer een beetje rustig: hij eet uiteindelijk bij mamma op schoot zijn boterham die hij eerder van zijn bord gooide. Hij wil ook wel mee naar de stad om spulletjes te halen voor zijn feest. Zondag komen er mensen en maandagmiddag komen Roels vriendjes van school.

Vrijdag 30 november gaan mamma en ik ‘s ochtends naar pappa’s werk. Morgen is pappa 25 jaar in dienst! Ome Pieter heeft slingers opgehangen op kantoor. Mamma en ik hebben taart en bloemen gehaald voor pappa. Ik mag gelukkig ook een stukje taart eten, want dat is best zacht en langzaamaan zou ik weer gewoon mogen eten. Ook nu komt er een beetje taartsnot uit mijn neus. Pappa en mamma vinden ook dat ik de afgelopen dagen nasaler ben gaan praten. Ik ben ook wat hangeriger weer en mijn keeltje doet een beetje zeer. Mamma besluit om toch maar de dokter te bellen en die zegt dat ik moet blijven spoelen met water en dat ik dinsdag om vijf over negen moet komen.
Pappa en mamma twijfelen nu steeds of ik wel of geen harde dingen mag gaan eten. Ze denken dat mijn mondje weer kapot is, omdat er gekleurd snot uit mijn neus komt en omdat ik weer heel nasaal praat.
Vanavond wil ik helemaal niet meer spoelen. Mijn keeltje doet zeer en pappa en mamma zeggen dat mijn mondje een beetje vies ruikt. Ik voel wat warm aan en mamma zet de thermometer in mijn oortje: 38,5 graden. Ik wil helemaal geen bilpil (nee hoor mamma, mijn mondje doet helemaal niet meer zeer!), maar ik verlies de strijd: pappa en mamma tegen mij. Gelukkig komt mamma vanavond bij mij slapen: ik val tegen achten in slaap (de rest van de week sliep ik steeds pas na negen uur).

Woensdag dacht mamma dat ik gewoon heel erg verkouden was, maar nu gelooft ze niet meer dat dat de oorzaak is van mijn nasale spraak. Pappa en mamma besluiten dat ik tot dinsdag toch nog maar rustig aan moet doen met eten: dus helaas geen chippies voor mij op Roel zijn verjaardag
Maar ja, als mijn mondje toch al kapot is, kan ik net zo goed weer wel harde dingen gaan eten!
Dinsdag weten we meer, maar eerst gaan we zondag Roels 5de verjaardag vieren!

Tot binnenkort!

XXX Anne

Gelukkig, het is allemaal achter de rug. Helaas mag ik nog geen boterhammen eten: ik moet het doen met zacht en vloeibaar spul
Je wil de details horen? Nou vooruit dan. Als ik het ff niet meer weet, zal mamma me wel even aanvullen.

Donderdag 8 november kan mamma vanaf 4 uur bellen om te horen hoe laat ik vrijdag aan de beurt zal zijn voor een gehemelteverlengende operatie (artsen hebben het over een pharynxplastiek). We hebben woensdag op de voorlichtingsdg al gehoord dat er nog een ander kindje lip- en gehemeltesluiting zou krijgen: niet bepaald een klusje van een uurtje.

Vreemd genoeg moet ik vrijdagochtend 9 november al om half 9 op de kinderafdeling De Regenboog zijn. Vreemd als ze pas om 8 uur beginnen met opereren… Maar goed, gelukkig laten pappa en mamma me uitslapen. Vannacht had mamma me nog wakkergemaakt voor een schone broek en toen heb ik ook nog een klein beetje gegeten en gedronken. Ik had eigenlijk nauwelijks honger, maar mamma vertelde dat ik ‘s ochtends niKX meer zou mogen eten. Ik heb geen zin om me aan te kleden als we weg gaan, maar dat vinden pappa en mamma geen probleem: ik trek m’n badjasje aan en ik ga lekker in m’n pyjama naar het ziekenhuis.
Iets na half 9 arriveren we op de Regenboog. Jaap heeft mijn logeerbed in kamer 2 opgemaakt en een roze operatiehemd met beertjes klaargelegd. Als het andere kindje klaar is, zal een mevrouw me ophalen en dan moet ik m’n pyjama uit gaan doen en het operatiehemd aan doen. Tot die tijd mag ik spelen in de speelkamer.
Ik vermaak me prima, maar pappa en vooral mamma vinden het om een uur of 11 wel tijd worden. Ik zou wel graag wat willen eten, maar gelukkig heb ik het veel te druk met al het speelgoed om me heen. Ise komt ook nog een kaartje brengen. Zij heeft hetzelfde als ik en vandaag is ze bij meneer Piet geweest. Ik kende haar alleen van de foto’s op de computer die mamma wel eens heeft laten zien. Wel lief, dat ze die kaart komen brengen!

Om kwart voor 12 mag ik me om gaan kleden op mijn kamertje. Ik weiger het ziekenhuishemd aan te doen, ben niet van plan om een luier aan te doen en een bilpil wil ik zeker niet! Drankje? Nou nee, vriendelijk bedankt, maar ik drink liever iets anders! In m’n onderbroekje, met een deken om me heen geslagen, word ik door pappa naar de operatiekamer gebracht. Pappa mag dat gekke groene pak met die oh zo hippe blauwe muts aantrekken. Mamma moet hier blijven; zij mag niet verder mee naar de echte operatiekamer. De mevrouw die met ons mee is gelopen, heeft een geweldige roze toverstaf waar ik mee mag spelen.
Maar da’s balen: we moeten nog langer wachten. Het jongetje dat voor mij geopereerd is, wil niet zo snel wakker worden. Blijkbaar moet ik wachten tot hij weer compleet bij zinnen is. Uiteindelijk ga ik om kwart voor 1 onder zeil. Wat er daarna allemaal gebeurt, weet ik niet. Nu moeten pappa en mamma maar even verder vertellen.

Drs. Van Nimmen voert de operatie samen met zijn Nijmeegse collega Dr. Hartman uit. Als Henk van de OK terugkomt, gaan we snel naar huis, om nog wat spulletjes op te halen: o.a. een tuinstoel met dubbele kussenset, zodat we makkelijk kunnen zitten / hangen als Anne straKX bij ons wil hangen. De stoeltjes in Annes kamer zijn wel leuk om te zien, maar confortabel zitten ze niet. Binnen no-time werk ik 4 boterhammen naar binnen en daar ga ik nog spijt van krijgen. Henk doet het – zoals gewoonlijk – wat rustiger aan. We zijn ruim op tijd weer op de Regenboog.
Om ongeveer 10 voor 3 ligt Anne op de uitslaapkamer. Ik zal naar haar toe gaan. Als ik de kamer binnenkom, hoor ik Anne al huilen. Erg vervelend als ze zeggen dat jij de eerste bent die je dochter zal zien als ze wakker wordt. De eerste die ze ziet, zijn de verplegers en verpleegsters. Gelukkig wordt Anne rustig als ze mij ziet. Ze heeft nog steeds een operatiehemdje aan. Op mijn schoot – weggestopt onder een warme deken – valt Anne in slaap. En dan komt tegen kwart over 3 het moment waarop ik spijt krijg van het zo snel 4 boterhammen naar binnen stouwen: ik word vreselijk misselijk en waarschijnlijk is de spanning die nu eindelijk van me afvalt daar ook wel debet aan, maar ik leg de schuld vooral bij die veel te snel gegeten lunch. De verpleging laat Henk komen en ik ga terug naar Annes kamertje. Het lijkt een eeuwigheid te duren eerdat Henk en Anne terugkomen en uiteindelijk krijg ik te horen dat ik Anne (en Henk vanzelfsprekend dan ook) mag gaan ophalen.

Om infecties te voorkomen krijgt Anne de komende dagen anti-biotica via het infuus in haar voetje. Op de uitslaapkamer heeft ze al pufjes gehad. Daardoor kan Anne beter / meer zuurstof opnemen.

Op het forum van de BOSK had ik gelezen over ouders die zich rot geschrokken waren na een gehemelteverlengende operatie. Hun kind kreeg het ‘s nachts na de operatie heel erg benauwd. Gelukkig hebben wij op zolder nog steeds een saturatiemeter staan: nooit opgehaald door het bedrijf dat het geleverd heeft. Op mijn verzoek wordt Anne ‘s nachts aangesloten. Annes zuurstofopname blijft mooi tussen de 94 en 100.
‘s Nachts wordt Anne meerdere keren wakker: ze verzet zich stevig tegen de bilpillen. Ik slaap op een vouwbedje naast Anne en wordt steeds met haar wakker.

Zaterdagochtend 10 november is Anne om half 8 echt wakker. Onze kamer is een sluiskamer en dat betekent dat we onze privxe9badkamer hebben. Als ik uit de douche kom, wil Anne eindelijk haar pyjamashirtje aan. Daarna drinkt ze een paar slokjes lauwe thee van een lepeltje. Dat gaat prima. Anne vertelt dat ze honger heeft. Iets voor negenen krijgt ze een bakje chocoladevla. Eerst voer ik haar, maar mevrouwtje wil graag zelf eten. Ze eet heel goed en er komt voor het eerst in haar leven geen cholade uit haar neus!
Anne eet het bakje helemaal leeg en ze wil (en krijgt) nog een bakje. Die eet ze iets langzamer op, terwijl ze vanuit haar ziekenhuisbed naar Pippi Langkous kijkt.
De kinderarts heeft besloten dat Annes infuus gehalveerd kan worden, zodat ze dorst krijgt en zelf vocht gaat innemen.
‘s Middags om een uur of twee drinkt Anne nog een hele beker bouillon op. Tijdens de visite van oma Peeters en later ome Henk voert ze het hoogste woord.
‘s Avonds heeft Anne moeite met in slaap komen. Uiteindelijk verlaat ik de kamer om half negen, in de hoop dat ze dan wel in slaap kan vallen. Als ik ongeveer twintig minuten later binnenkom, slaapt Anne. Ze snurkt heel hard, met een soort van piep alsof het haar moeite kost lucht te krijgen. Haar saturatie is in vergelijking met vrijdag en overdag laag: 92 – 91%. Ik bel de verpleegster en spreek mijn zorg uit. Ze vertelt me dat deze waarde inderdaad de ondergrens is. Ze overlegt even en er zal een dokter komen kijken.
Als Anne moet hoesten, schiet de saturatie iets omhoog naar 95% om daarna weer snel te zakken. Het lijkt wel of er iets in de weg zit; Anne blijft een piepende ademhaling houden.
De arts (in opleiding?) heeft met een plastisch chirurg overlegd. Geheel volgens verwachting is Annes keel opgezwollen. Het beste is het om Anne in buikligging te leggen. Doordat ze diep slaapt, ontspant haar mond. Hierdoor kan de tong wat naar achteren zakken en dat heeft een moeizamere ademhaling tot gevolg. Als Anne op haar buik ligt, kan haar tong niet zo ver naar achter zakken. Anne is echter geen baby meer die braaf op haar buik blijft liggen als je haar in die houding neer legt, daarom laten we haar op haar zij liggen, met het hoofdeinde van het bed een beetje omhoog. En dat helpt. Anne ligt meer ontspannen in bed, haar hartslag is constant en haar saturatie komt niet onder de 94. Volgens de arts kunnen de zwellingen in Anne’s keel nog tot twee maanden duren.
Vanaf 23.00 uur slaapt Anne gelukkig rustig en tegen 8 uur wordt ze wakker. Voor mij is het wederom een nacht waarin ik steeds wakker wordt als ik net in m’n eerste slaap ben: dan weer een overspannen saturatiemeter die vals alarm geeft (kreng ging af op hartslag van 83), piepje van infuus, verpleegster die Anne pijnbestrijding komt geven – Anne gilt alles bijelkaar als ze een bilpil krijgt), nieuw binnengebracht patientje dat heel hard om pappa en mamma krijst…

Zondag 11 november is een beetje een off-day voor Anne. Ze heeft geen honger. Wel drinkt ze twee slokjes melk. Met moeite spoelt ze haar mondje daarna. Haar mondje doet zeer, ze is huilerig en moe, wil ook niet op schoot liggen. Ze heeft geen koorts, maar wel een warm gezichtje.
Tegen 12 uur komen opa en oma De Roij met Roel en pappa op visite. Anne wil niKX eten of drinken: haar mondje doet zeer.
Om 2 uur krijgt Anne een ijsje van water, maar dat smaakt niet lekker. Een raketje lust Anne gelukkig wel, maar dan moet ze heel goed spoelen. Om half 3 zou Anne haar laatste anti-biotica via het infuus krijgen. Als Anne goed gaat drinken, mag het infuus uit haar voetje. Anne krijgt twee stickers als beloning voor het eten van het ijsje. Als ze nog 3 bekers melk, sap of wat dan ook drinkt, krijgt ze voor iedere beker een sticker en dat levert dan een cadeautje op. Anne wil wel naar huis, maar het infuus wil ze nog niet kwijt. Ze vind het maar niKX als er iemand van het verplegend personeel aan haar komt. Anne drinkt een paar slokjes melk en water en dan gelooft ze het wel. Ze is niet van plan om nog meer te drinken of te eten vandaag. Om half 5 komt verpleegster Nicky Anne op boze toon vertellen dat ze toch moet drinken, omdat de dokter anders langskomt en Anne niet naar de speelkamer kan, omdat haar infuus in haar voetje moet blijven zitten. Anne schrikt nu wel en drinkt braaf haar beker melk bijna leeg. Water erna wil ze eigenlijk niet, maar als ze het water uit mag spugen, doet ze het wel. Dit kost me aardig wat overredingskracht en het doet vreselijk zeer als Nicky komt vertellen dat de laatste twee slokken melk ook op moeten. Een half uur en vele tranen (van Anne en ook een beetje van mij) later heeft Anne haar bekertje eindelijk leeg en na flink wat overredingskracht en (helaas) dreigementen (de dokter komt!) heeft Anne dan ook gespoeld.

Anne is apetrots op haar plakkers op haar buik ("drukknopen" ter bewaking van Anne tijdens de operatie). Ze mogen dan ook niet weggehaald worden.

Anne is moe, maar wil niet echt gaan slapen. Als ik naar het toilet ga, gaat ze gillen en brullen en daardoor moet ze spugen. Als ze een vers bedje krijgt, valt ze bij mij op schoot in slaap. Helaas wordt ze weer wakker als ik haar in bed leg. Ze begint vreselijk te huilen en ik mag niet van haar zijde wijken. Uiteindelijk vindt ze het dan toch goed dat ik beneden even wat eten ga halen (de vorige avonden hebben Henk en ik chinees gegeten bij Anne op de kamer). Als ik om 10 voor 7 (ik was 5 minuten weg) terugkom, ligt ze te slapen. Nicky sluit de saturatiemeter meteen aan. We zetten het hoofdeinde iets omhoog en Annes saturatie steigt meteen van 95 naar 97%. Volgens Nicky zal Anne morgen niet naar huis kunnen, omdat ze niet gegeten heeft. Ik ben ook echt niet van plan om Anne mee te nemen, zolang ze niet goed eet of drinkt.
Iets na negenen schrikt Anne huilend wakker. Daarna valt ze op mijn arm in slaap. Uiteindelijk slaapt ze op haar rug in bed verder: ze snurkt heel hard, saturatie 97%.

Maandagochtend 12 november wordt Anne vrolijk wakker. In eerste instantie wil ze niet eten. uiteindelijk eet ze anderhalf bakje vanillevla bij mij op schoot. Uit een wit doorzichtig bekertje (en geen andere beker!) wil ze wel wat drinken.
Na het eten gaat ze op bed wat kleuren en ze reageert op de mensen buiten haar kamer (ze groet eindelijk eens terug).
Laat in de ochtend mag het infuus eruit. Er zit wat vocht in Annes voetje, maar dat zal snel wegtrekken.
Iets voor enen komt dokter Van Nimmen langs. Van hem zou Anne wel naar huis mogen, maar als ik daar zelf nog niet zo’n vertrouwen in heb, hoeft het niet. Ik wacht inderdaad liever nog een dagje. Anne moet nog tot en met woensdag antibiotica (nu het infuus er niet meer zit als een drankje).
Tegen het eind van de middag komt Henk mij ophalen. Ik ga thuis eten met Henk en Roel en als Henk naar de ouderavond van Roel gaat, breng ik Roel naar bed. Daarna rijd ik weer terug naar Anne. Ze zit nog rechtop in bed een film te kijken. Terwijl ik weg was heeft ze aanspraak genoeg gehad: o.a. de moeder van David die op het eind van de gang ligt, komt graag een praatje maken met Anne.
Gelukkig hebben we een rustige nacht: geen verpleegsters voor pijnbestrijding, geen saturatiemeter…

Dinsdagochtend eet Anne vanillevla bij mij op schoot. Ook drinkt ze zonder problemen een beker chocomel. Marieke komt vertellen dat Anne straKX naar huis mag. In eerste instantie zou de kinderarts nog moeten komen, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet nodig.
Thuis wil Anne sap drinken, maar na twee slokken houdt ze het voor gezien. Ook de net gekochte moes wil ze niet. Uiteindelijk krijg ik te horen dat ik maar op moet zouten, omdat mevrouw anders niet kan drinken! Kleine dondersteen.
Helaas weigert Anne het ‘s middags gekochte potje babyvoeding te eten. Dan maar vla, vla en nog eens vla…

De dagen hierna verlopen wisselend: de ene keer gaat het eten en spoelen als vanzelf, de andere keer moet ik dreigen Anne terug naar het ziekenhuis te brengen als ze niet wil eten en/of spoelen.  De ene keer is er niets aan de hand, de andere keer begint Anne heel hard te huilen (en ze weigert dan wat anders te vertellen dan "ik ben moe"). Dit levert bij mij een spanning op die ik niet kan beschrijven.

Dinsdag 20 november moet Anne om 9.55 uur op controle komen bij dokter Van Nimmen. Om 10.50 (!!) zijn we aan de beurt. Uitgerekend dan moet Anne plassen! Controle gaat dus erg snel. Dokter kijkt naar de foto’s van Annes mond die ik afgelopen vrijdag heb gemaakt, vraagt hoe het gaat, schrijft een receptje uit voor een mondspoelmiddel en ja, Anne mag best weer een witte boterham zonder korst met smeerkaas of smeerworst. Als ik nu met Anne naar het toilet ga, houdt ze het niet droog. Dokter gaat naar de volgende patient, ik heb nog een paar vragen onbeantwoord… Als we van het toilet terugkomen, gaat de assistent nog wel even aan de dokter vragen wanneer Anne weer hardere dingen (pepernoten!!) mag gaan eten. De komende week nog zacht. Daarna moet ik in Annes mond kijken of de wonden geheeld zijn. De dokter heeft er alle vertrouwen in dat ik dat goed in kan schatten – heb ik toch mijn roeping gemist?
Voordat we naar huis gaan, nog ff gauw receptje ophalen bij de apotheek. Ook maar even gevraagd of Anne een week na haar laatste antibiotica-inname nog uitslag kan krijgen: rug en buik zitten onder de – wegdrukbare – rode puntjes en gisteren had Anne ineens verhoging (wilde ‘s middags zelfs vrijwillig naar bed). De kans is inderdaad erg groot dat Anne een reactie vertoond op een antibiotica (navraag bij kinderafdeling gedaan naar de naam van het middeltje en doorgegeven aan apotheek en huisarts). Daarna naar de supermarkt voor een witbrood en een lekkere, zachte, cake. Anne werkt 6 (!!!) witte boterhammen (de helft met smeerkaas, de andere helft met smeerworst) naar binnen. Plak cake fietst er ook wel in, maar het spoelen met dat nieuwe goedje ziet Anne niet zo zitten.

Vrijdag 16 november mocht ik van Anne een foto van haar mond maken. Als je niet van medisch vlees houdt, moet je maar ff je ogen dicht doen, anders kun je gerust kijken. Die witte dingetjes zijn de – oplosbare – hechtingsdraadjes. Je kunt zien dat het achterste gehemelte weer een beetje los is geweest en je ziet de aanhechting aan wat ooit de huig was (tenminste, dat is mijn interpretatie van dit kunstwerk).

XXX Anne en Ramona

Gelukkig, het is allemaal achter de rug. Helaas mag ik nog geen boterhammen eten: ik moet het doen met zacht en vloeibaar spul
Je wil de details horen? Nou vooruit dan. Als ik het ff niet meer weet, zal mamma me wel even aanvullen.

Donderdag 8 november kan mamma vanaf 4 uur bellen om te horen hoe laat ik vrijdag aan de beurt zal zijn voor een gehemelteverlengende operatie (artsen hebben het over een pharynxplastiek). We hebben woensdag op de voorlichtingsdg al gehoord dat er nog een ander kindje lip- en gehemeltesluiting zou krijgen: niet bepaald een klusje van een uurtje.

Vreemd genoeg moet ik vrijdagochtend 9 november al om half 9 op de kinderafdeling De Regenboog zijn. Vreemd als ze pas om 8 uur beginnen met opereren… Maar goed, gelukkig laten pappa en mamma me uitslapen. Vannacht had mamma me nog wakkergemaakt voor een schone broek en toen heb ik ook nog een klein beetje gegeten en gedronken. Ik had eigenlijk nauwelijks honger, maar mamma vertelde dat ik ‘s ochtends niKX meer zou mogen eten. Ik heb geen zin om me aan te kleden als we weg gaan, maar dat vinden pappa en mamma geen probleem: ik trek m’n badjasje aan en ik ga lekker in m’n pyjama naar het ziekenhuis.
Iets na half 9 arriveren we op de Regenboog. Jaap heeft mijn logeerbed in kamer 2 opgemaakt en een roze operatiehemd met beertjes klaargelegd. Als het andere kindje klaar is, zal een mevrouw me ophalen en dan moet ik m’n pyjama uit gaan doen en het operatiehemd aan doen. Tot die tijd mag ik spelen in de speelkamer.
Ik vermaak me prima, maar pappa en vooral mamma vinden het om een uur of 11 wel tijd worden. Ik zou wel graag wat willen eten, maar gelukkig heb ik het veel te druk met al het speelgoed om me heen. Ise komt ook nog een kaartje brengen. Zij heeft hetzelfde als ik en vandaag is ze bij meneer Piet geweest. Ik kende haar alleen van de foto’s op de computer die mamma wel eens heeft laten zien. Wel lief, dat ze die kaart komen brengen!

Om kwart voor 12 mag ik me om gaan kleden op mijn kamertje. Ik weiger het ziekenhuishemd aan te doen, ben niet van plan om een luier aan te doen en een bilpil wil ik zeker niet! Drankje? Nou nee, vriendelijk bedankt, maar ik drink liever iets anders! In m’n onderbroekje, met een deken om me heen geslagen, word ik door pappa naar de operatiekamer gebracht. Pappa mag dat gekke groene pak met die oh zo hippe blauwe muts aantrekken. Mamma moet hier blijven; zij mag niet verder mee naar de echte operatiekamer. De mevrouw die met ons mee is gelopen, heeft een geweldige roze toverstaf waar ik mee mag spelen.
Maar da’s balen: we moeten nog langer wachten. Het jongetje dat voor mij geopereerd is, wil niet zo snel wakker worden. Blijkbaar moet ik wachten tot hij weer compleet bij zinnen is. Uiteindelijk ga ik om kwart voor 1 onder zeil. Wat er daarna allemaal gebeurt, weet ik niet. Nu moeten pappa en mamma maar even verder vertellen.

Drs. Van Nimmen voert de operatie samen met zijn Nijmeegse collega Dr. Hartman uit. Als Henk van de OK terugkomt, gaan we snel naar huis, om nog wat spulletjes op te halen: o.a. een tuinstoel met dubbele kussenset, zodat we makkelijk kunnen zitten / hangen als Anne straKX bij ons wil hangen. De stoeltjes in Annes kamer zijn wel leuk om te zien, maar confortabel zitten ze niet. Binnen no-time werk ik 4 boterhammen naar binnen en daar ga ik nog spijt van krijgen. Henk doet het – zoals gewoonlijk – wat rustiger aan. We zijn ruim op tijd weer op de Regenboog.
Om ongeveer 10 voor 3 ligt Anne op de uitslaapkamer. Ik zal naar haar toe gaan. Als ik de kamer binnenkom, hoor ik Anne al huilen. Erg vervelend als ze zeggen dat jij de eerste bent die je dochter zal zien als ze wakker wordt. De eerste die ze ziet, zijn de verplegers en verpleegsters. Gelukkig wordt Anne rustig als ze mij ziet. Ze heeft nog steeds een operatiehemdje aan. Op mijn schoot – weggestopt onder een warme deken – valt Anne in slaap. En dan komt tegen kwart over 3 het moment waarop ik spijt krijg van het zo snel 4 boterhammen naar binnen stouwen: ik word vreselijk misselijk en waarschijnlijk is de spanning die nu eindelijk van me afvalt daar ook wel debet aan, maar ik leg de schuld vooral bij die veel te snel gegeten lunch. De verpleging laat Henk komen en ik ga terug naar Annes kamertje. Het lijkt een eeuwigheid te duren eerdat Henk en Anne terugkomen en uiteindelijk krijg ik te horen dat ik Anne (en Henk vanzelfsprekend dan ook) mag gaan ophalen.

Om infecties te voorkomen krijgt Anne de komende dagen anti-biotica via het infuus in haar voetje. Op de uitslaapkamer heeft ze al pufjes gehad. Daardoor kan Anne beter / meer zuurstof opnemen.

Op het forum van de BOSK had ik gelezen over ouders die zich rot geschrokken waren na een gehemelteverlengende operatie. Hun kind kreeg het ‘s nachts na de operatie heel erg benauwd. Gelukkig hebben wij op zolder nog steeds een saturatiemeter staan: nooit opgehaald door het bedrijf dat het geleverd heeft. Op mijn verzoek wordt Anne ‘s nachts aangesloten. Annes zuurstofopname blijft mooi tussen de 94 en 100.
‘s Nachts wordt Anne meerdere keren wakker: ze verzet zich stevig tegen de bilpillen. Ik slaap op een vouwbedje naast Anne en wordt steeds met haar wakker.

Zaterdagochtend 10 november is Anne om half 8 echt wakker. Onze kamer is een sluiskamer en dat betekent dat we onze privxe9badkamer hebben. Als ik uit de douche kom, wil Anne eindelijk haar pyjamashirtje aan. Daarna drinkt ze een paar slokjes lauwe thee van een lepeltje. Dat gaat prima. Anne vertelt dat ze honger heeft. Iets voor negenen krijgt ze een bakje chocoladevla. Eerst voer ik haar, maar mevrouwtje wil graag zelf eten. Ze eet heel goed en er komt voor het eerst in haar leven geen cholade uit haar neus!
Anne eet het bakje helemaal leeg en ze wil (en krijgt) nog een bakje. Die eet ze iets langzamer op, terwijl ze vanuit haar ziekenhuisbed naar Pippi Langkous kijkt.
De kinderarts heeft besloten dat Annes infuus gehalveerd kan worden, zodat ze dorst krijgt en zelf vocht gaat innemen.
‘s Middags om een uur of twee drinkt Anne nog een hele beker bouillon op. Tijdens de visite van oma Peeters en later ome Henk voert ze het hoogste woord.
‘s Avonds heeft Anne moeite met in slaap komen. Uiteindelijk verlaat ik de kamer om half negen, in de hoop dat ze dan wel in slaap kan vallen. Als ik ongeveer twintig minuten later binnenkom, slaapt Anne. Ze snurkt heel hard, met een soort van piep alsof het haar moeite kost lucht te krijgen. Haar saturatie is in vergelijking met vrijdag en overdag laag: 92 – 91%. Ik bel de verpleegster en spreek mijn zorg uit. Ze vertelt me dat deze waarde inderdaad de ondergrens is. Ze overlegt even en er zal een dokter komen kijken.
Als Anne moet hoesten, schiet de saturatie iets omhoog naar 95% om daarna weer snel te zakken. Het lijkt wel of er iets in de weg zit; Anne blijft een piepende ademhaling houden.
De arts (in opleiding?) heeft met een plastisch chirurg overlegd. Geheel volgens verwachting is Annes keel opgezwollen. Het beste is het om Anne in buikligging te leggen. Doordat ze diep slaapt, ontspant haar mond. Hierdoor kan de tong wat naar achteren zakken en dat heeft een moeizamere ademhaling tot gevolg. Als Anne op haar buik ligt, kan haar tong niet zo ver naar achter zakken. Anne is echter geen baby meer die braaf op haar buik blijft liggen als je haar in die houding neer legt, daarom laten we haar op haar zij liggen, met het hoofdeinde van het bed een beetje omhoog. En dat helpt. Anne ligt meer ontspannen in bed, haar hartslag is constant en haar saturatie komt niet onder de 94. Volgens de arts kunnen de zwellingen in Anne’s keel nog tot twee maanden duren.
Vanaf 23.00 uur slaapt Anne gelukkig rustig en tegen 8 uur wordt ze wakker. Voor mij is het wederom een nacht waarin ik steeds wakker wordt als ik net in m’n eerste slaap ben: dan weer een overspannen saturatiemeter die vals alarm geeft (kreng ging af op hartslag van 83), piepje van infuus, verpleegster die Anne pijnbestrijding komt geven – Anne gilt alles bijelkaar als ze een bilpil krijgt), nieuw binnengebracht patientje dat heel hard om pappa en mamma krijst…

Zondag 11 november is een beetje een off-day voor Anne. Ze heeft geen honger. Wel drinkt ze twee slokjes melk. Met moeite spoelt ze haar mondje daarna. Haar mondje doet zeer, ze is huilerig en moe, wil ook niet op schoot liggen. Ze heeft geen koorts, maar wel een warm gezichtje.
Tegen 12 uur komen opa en oma De Roij met Roel en pappa op visite. Anne wil niKX eten of drinken: haar mondje doet zeer.
Om 2 uur krijgt Anne een ijsje van water, maar dat smaakt niet lekker. Een raketje lust Anne gelukkig wel, maar dan moet ze heel goed spoelen. Om half 3 zou Anne haar laatste anti-biotica via het infuus krijgen. Als Anne goed gaat drinken, mag het infuus uit haar voetje. Anne krijgt twee stickers als beloning voor het eten van het ijsje. Als ze nog 3 bekers melk, sap of wat dan ook drinkt, krijgt ze voor iedere beker een sticker en dat levert dan een cadeautje op. Anne wil wel naar huis, maar het infuus wil ze nog niet kwijt. Ze vind het maar niKX als er iemand van het verplegend personeel aan haar komt. Anne drinkt een paar slokjes melk en water en dan gelooft ze het wel. Ze is niet van plan om nog meer te drinken of te eten vandaag. Om half 5 komt verpleegster Nicky Anne op boze toon vertellen dat ze toch moet drinken, omdat de dokter anders langskomt en Anne niet naar de speelkamer kan, omdat haar infuus in haar voetje moet blijven zitten. Anne schrikt nu wel en drinkt braaf haar beker melk bijna leeg. Water erna wil ze eigenlijk niet, maar als ze het water uit mag spugen, doet ze het wel. Dit kost me aardig wat overredingskracht en het doet vreselijk zeer als Nicky komt vertellen dat de laatste twee slokken melk ook op moeten. Een half uur en vele tranen (van Anne en ook een beetje van mij) later heeft Anne haar bekertje eindelijk leeg en na flink wat overredingskracht en (helaas) dreigementen (de dokter komt!) heeft Anne dan ook gespoeld.

Anne is apetrots op haar plakkers op haar buik ("drukknopen" ter bewaking van Anne tijdens de operatie). Ze mogen dan ook niet weggehaald worden.

Anne is moe, maar wil niet echt gaan slapen. Als ik naar het toilet ga, gaat ze gillen en brullen en daardoor moet ze spugen. Als ze een vers bedje krijgt, valt ze bij mij op schoot in slaap. Helaas wordt ze weer wakker als ik haar in bed leg. Ze begint vreselijk te huilen en ik mag niet van haar zijde wijken. Uiteindelijk vindt ze het dan toch goed dat ik beneden even wat eten ga halen (de vorige avonden hebben Henk en ik chinees gegeten bij Anne op de kamer). Als ik om 10 voor 7 (ik was 5 minuten weg) terugkom, ligt ze te slapen. Nicky sluit de saturatiemeter meteen aan. We zetten het hoofdeinde iets omhoog en Annes saturatie steigt meteen van 95 naar 97%. Volgens Nicky zal Anne morgen niet naar huis kunnen, omdat ze niet gegeten heeft. Ik ben ook echt niet van plan om Anne mee te nemen, zolang ze niet goed eet of drinkt.
Iets na negenen schrikt Anne huilend wakker. Daarna valt ze op mijn arm in slaap. Uiteindelijk slaapt ze op haar rug in bed verder: ze snurkt heel hard, saturatie 97%.

Maandagochtend 12 november wordt Anne vrolijk wakker. In eerste instantie wil ze niet eten. uiteindelijk eet ze anderhalf bakje vanillevla bij mij op schoot. Uit een wit doorzichtig bekertje (en geen andere beker!) wil ze wel wat drinken.
Na het eten gaat ze op bed wat kleuren en ze reageert op de mensen buiten haar kamer (ze groet eindelijk eens terug).
Laat in de ochtend mag het infuus eruit. Er zit wat vocht in Annes voetje, maar dat zal snel wegtrekken.
Iets voor enen komt dokter Van Nimmen langs. Van hem zou Anne wel naar huis mogen, maar als ik daar zelf nog niet zo’n vertrouwen in heb, hoeft het niet. Ik wacht inderdaad liever nog een dagje. Anne moet nog tot en met woensdag antibiotica (nu het infuus er niet meer zit als een drankje).
Tegen het eind van de middag komt Henk mij ophalen. Ik ga thuis eten met Henk en Roel en als Henk naar de ouderavond van Roel gaat, breng ik Roel naar bed. Daarna rijd ik weer terug naar Anne. Ze zit nog rechtop in bed een film te kijken. Terwijl ik weg was heeft ze aanspraak genoeg gehad: o.a. de moeder van David die op het eind van de gang ligt, komt graag een praatje maken met Anne.
Gelukkig hebben we een rustige nacht: geen verpleegsters voor pijnbestrijding, geen saturatiemeter…

Dinsdagochtend eet Anne vanillevla bij mij op schoot. Ook drinkt ze zonder problemen een beker chocomel. Marieke komt vertellen dat Anne straKX naar huis mag. In eerste instantie zou de kinderarts nog moeten komen, maar dat blijkt uiteindelijk toch niet nodig.
Thuis wil Anne sap drinken, maar na twee slokken houdt ze het voor gezien. Ook de net gekochte moes wil ze niet. Uiteindelijk krijg ik te horen dat ik maar op moet zouten, omdat mevrouw anders niet kan drinken! Kleine dondersteen.
Helaas weigert Anne het ‘s middags gekochte potje babyvoeding te eten. Dan maar vla, vla en nog eens vla…

De dagen hierna verlopen wisselend: de ene keer gaat het eten en spoelen als vanzelf, de andere keer moet ik dreigen Anne terug naar het ziekenhuis te brengen als ze niet wil eten en/of spoelen.  De ene keer is er niets aan de hand, de andere keer begint Anne heel hard te huilen (en ze weigert dan wat anders te vertellen dan "ik ben moe"). Dit levert bij mij een spanning op die ik niet kan beschrijven.

Dinsdag 20 november moet Anne om 9.55 uur op controle komen bij dokter Van Nimmen. Om 10.50 (!!) zijn we aan de beurt. Uitgerekend dan moet Anne plassen! Controle gaat dus erg snel. Dokter kijkt naar de foto’s van Annes mond die ik afgelopen vrijdag heb gemaakt, vraagt hoe het gaat, schrijft een receptje uit voor een mondspoelmiddel en ja, Anne mag best weer een witte boterham zonder korst met smeerkaas of smeerworst. Als ik nu met Anne naar het toilet ga, houdt ze het niet droog. Dokter gaat naar de volgende patient, ik heb nog een paar vragen onbeantwoord… Als we van het toilet terugkomen, gaat de assistent nog wel even aan de dokter vragen wanneer Anne weer hardere dingen (pepernoten!!) mag gaan eten. De komende week nog zacht. Daarna moet ik in Annes mond kijken of de wonden geheeld zijn. De dokter heeft er alle vertrouwen in dat ik dat goed in kan schatten – heb ik toch mijn roeping gemist?
Voordat we naar huis gaan, nog ff gauw receptje ophalen bij de apotheek. Ook maar even gevraagd of Anne een week na haar laatste antibiotica-inname nog uitslag kan krijgen: rug en buik zitten onder de – wegdrukbare – rode puntjes en gisteren had Anne ineens verhoging (wilde ‘s middags zelfs vrijwillig naar bed). De kans is inderdaad erg groot dat Anne een reactie vertoond op een antibiotica (navraag bij kinderafdeling gedaan naar de naam van het middeltje en doorgegeven aan apotheek en huisarts). Daarna naar de supermarkt voor een witbrood en een lekkere, zachte, cake. Anne werkt 6 (!!!) witte boterhammen (de helft met smeerkaas, de andere helft met smeerworst) naar binnen. Plak cake fietst er ook wel in, maar het spoelen met dat nieuwe goedje ziet Anne niet zo zitten.

Vrijdag 16 november mocht ik van Anne een foto van haar mond maken. Als je niet van medisch vlees houdt, moet je maar ff je ogen dicht doen, anders kun je gerust kijken. Die witte dingetjes zijn de – oplosbare – hechtingsdraadjes. Je kunt zien dat het achterste gehemelte weer een beetje los is geweest en je ziet de aanhechting aan wat ooit de huig was (tenminste, dat is mijn interpretatie van dit kunstwerk).

XXX Anne en Ramona

Vrijdag 7 september moest ik voor controle naar meneer Piet, de logopedist van het schisisteam. Meneer Piet is heel leuk. Daarom wilde Roel ook graag mee.
De laatste keer dat ik bij meneer Piet was, was een half jaar geleden. Eerst moest ik weer aan meneer Piet vertellen wat voor plaatjes er in zijn boek staan. Leuk joh, voorlezen voor meneer Piet! Roel en ik wilden ook nog graag bomen omblazen, en dat mocht. Ook hield meneer Piet een spiegeltje onder mijn neus en toen moest ik wat zeggen. Het spiegeltje werd niet wit. Dat betekent dat de lucht niet allemaal door mijn neus gaat. Toch praat ik nog wel eens nasaal en als ik worteltjes knabbel of chocomel drink, komt er gekleurde snot uit mijn neus. Meneer Piet vindt het daarom – net als pappa en mamma – een goed idee om mij nog een keer te laten opereren. Ik ben daar niet zo blij mee.
Meneer Piet maakt een afspraak voor mij bij het schisisteam, zodat de plasdokter (of zo iets – dat begrijp ik niet helemaal) ook naar mijn mond kan kijken.

Zondag 9 september gaan Roel en ik met pappa en mamma naar de dierentuin. En raad eens: ik draag geen luier! Ik ben netjes naar de wc gegaan. Eigenlijk wilde ik niet naar de wc in de dierentuin, maar mamma beloofde me een ijsje en ja, dan doe ik veel

Zaterdag 15 september heeft Roel zijn eerste zwemles in het zwembad van de Reeshof. Er zijn nog twee andere kindjes in zijn groepje. Eerst durfde Roel niet, maar hij vond het later toch wel stoer.
Als Roel klaar is, gaan we snel met de auto naar Cuijk: Erin is gisteren 3 jaar geworden: feest! Helaas duurt het feest weer veel te kort.

Woensdag 19 september gaan we naar de tandarts. Da’s nikx engs aan hoor. En natuurlijk mogen we weer een cadeautje uitzoeken. Uh, mam, waar heb je mijn cadeautje eigenlijk gelaten?

Vrijdag de 21ste is het echt groot feest: Thomas en Erin komen het hele weekend bij ons logeren. Zo kunnen tante Brigith en oom Ivo nog een beetje hobby’en in hun nieuwe huis en wij vermaken ons wel hoor.

Op maandag 1 oktober doe ik – eindelijk, volgens mamma – mijn eerste poep thuis op de wc. Ik heb het al een paar keer bij Lodewijk gedaan. Maar het liefst bewaar ik mijn poepjes voor als ik ‘s avonds net in bed lig, in mijn luier. Ik hoef alleen nog maar ‘s nachts een luier aan.

Vrijdag 5 oktober gaan we met z’n allen naar het schisisteam in het ziekenhuis. Dat zijn wel veel mensen. Gelukkig ken ik meneer Piet en de orendokter, die is ook kei aardig. Hij beloofd me een cadeautje uit zijn mandje als dokter Van Nimmen – da’s de dokter die mijn mondje gaat repareren – in mijn mondje mag kijken. Nou vooruit dan, heel even, omdat ik een cadeautje krijg… Ik vind dit helemaal niet leuk! Maar goed, helaas zegt die nieuwe dokter dat ik geopereerd ga worden. Hij kan nog niet zeggen wanneer, maar ik wordt binnenkort ergens tussendoor ingeplanned. Mamma moet van de week maar even de secretaresse bellen.

Vanaf zondag 7 oktober mag Roel op zondagochtend in Noord gaan zwemmen. Mamma vindt dat fijner, omdat ze dan de rest van de dag "vrij" heeft. Pappa vindt het maar nikx: veel te vroeg. Hij had nog afgesproken dat we de eerste keer in Noord met z’n allen zouden gaan, maar ja… drank… Gelukkig mag ik ook uitslapen! ‘s Middags gaan we naar tante Brigith, want die is al 39 geworden. Ja dat is 40 min 1!!

Woensdag 10 oktober spreekt Roel na school af met Jasper, hier uit de straat. Jaspers mamma wil met de jongens en het zusje van Jasper en Lucas naar het Wandelbos. Mamma en ik moeten nog even een boodschap doen en daarna gaan wij ook naar het Wandelbos. Roel en ik zijn daar nog nooit geweest en dat is een grote schande.
Als mamma en ik bij het bos aankomen, ben ik op de achterbank van de auto in slaap gevallen. Maar het Wandelbos is echt heel gaaf! Er is een hele grote speeltuin. Ik zag een paar kindjes ergens op klimmen en langs een paal naar beneden glijden. Dat deed ik ook, maar toen schrok ik toch wel een beetje en ik moest bijna huilen.

Donderdag 11 oktober belt mamma het ziekenhuis om te horen of er al een datum voor mijn operatie is. Het wordt vrijdag 9 november. Nou ja, da’s gelukkig mooi voor het sinterklaasfeest. Kan ik dan weer pepernoten eten. Ik moet nog wel een keer langs bij dokter Van Nimmen en bij de kinderarts dokter Reijnen (maar die zie ik al heel vaak op het plein van Roels school). Jammergenoeg kan dat niet op xe9xe9n dag, want ze werken allebei part-time. Donderdag 25 oktober naar dokter Van Nimmen en vrijdag de 26ste naar dokter Reijnen. Woensdag 7 november moet ik dan ook nog naar de kinderafdeling van het ziekenhuis om even kennis te maken.

Maandag 22 oktober ben ik kotsmisselijk op Lodewijk en ik het 39 graden koorts. Als mamma mij op komt halen, lig ik als een klein hoopje ellende op de bank te suffen. Thuis ga ik naar bed en ik ga heerlijk slapen. Mamma maakt gelukkig heel veel lekkere thee voor me. ‘s Avonds moet ik nog een keer spugen.
Dinsdag heb ik ook nog koorts en mamma blijft ‘s ochtends bij me en ‘s middags zorgt pappa voor me.
Woensdag heb ik gelukkig geen koorts meer en ik wil ook al wel een beetje eten.

Donderdag de 25ste ben ik weer helemaal opgeknapt. Ik kan ‘s ochtends alleen niet m’n bed uit komen
Pappa komt mij net voor het middageten met de auto ophalen van Lodewijk. We gaan naar het ziekenhuis, naar dokter Van Nimmen. Mamma heeft een keer foto’s van mijn mond gemaakt en die krijgt de dokter. Hij tekent ook wat hij met mijn mond gaat doen.
Een stukje van het zachte gehemelte dat de andere dokter twee jaar geleden dicht had gemaakt, gaat hij weer open maken. Dan kan hij bij mijn keel en daar pakt hij een stukje vlees van. Dat zet hij dan weer vast aan mijn zachte gehemelte, zodat er niet meer zo makkelijk sap door mijn neus weg kan.
Bij Roel werd vlees van de zijkant van zijn gehemelte gebruikt om het gehemelte te verlengen.
Als ik vrijdag geopereerd wordt, mag ik maandag misschien al weer naar huis. Ik moet dan wel steeds na het eten (alleen maar zachte dingen – geen rietje in mijn mond!) mijn mond spoelen. Mamma heeft twee weken zorgverlof aangevraagd, want ze moet natuurlijk wel bij mij in het ziekenhuis blijven. En ze moet er voor zorgen dat ik niets in mijn mond ga stoppen (behalve dan natuurlijk zacht eten: pap, pudding, vla, yoghurt, pap, pudding, vla, yoghurt, pap, pudding…)

Hieronder zie je de tekening die de dokter heeft gemaakt. Tja, ik teken natuurlijk veel mooier: beetje weinig kleur!!

XXX Anne                                                                                              

Frans Peetersechtgenoot vanAnnie van de Ven* 09-08-1927 Tilburg + 30-08-2007

Woensdag 29 augustus heb ik opa een laatste kus gegeven.
Mamma wilde met Anne en mij naar de dierentuin gaan toen pappa belde om te zeggen dat opa dood zou gaan. We zijn toen pappa van zijn werk op gaan halen en naar opa gegaan. Bijna al mijn nichten en mijn neef waren daar al. Ook mijn ooms en tantes. Opa lag in zijn bed en hij was hxe9xe9l mager. Hij lag te slapen. Anne bleef bij pappa op schoot zitten. Ik zat op een stoel naast opa’s bed.
Toen mamma Anne en mij naar huis bracht, vertelde ze dat dit de laatste keer zou zijn dat we opa levend zouden zien. Pappa is toen het net donderdag geworden was naar de Noordstraat gefietst. Oom Pieter had gebeld dat het heel snel ging. Opa was net dood toen pappa kwam.
Donderdagochtend heeft mamma ons verteld dat opa dood was gegaan. Ze heeft ook een hele mooie foto van mij en opa op mijn kamer opgehangen. Anne heeft ook een foto gekregen. Pappa, mamma en Anne brachten mij naar school en mamma heeft toen tegen de juf verteld wat er gebeurd is. Pappa ging naar zijn werk om een paar dingen te regelen en mamma heeft Anne naar Lodewijk gebracht. Daarna zijn pappa en mamma samen naar oma gegaan. Daar moest heel veel geregeld worden en toen dat klaar was, werd ik opgehaald van de naschoolse opvang. ‘s Avonds heeft mamma opa en oma in Gennep gevraagd of Anne en ik daar vrijdagmiddag en zaterdag mochten logeren. Jippie, dat mocht! Ik heb al zo lang niet meer bij opa en oma in Gennep gelogeerd.
Vrijdagochtend ben ik nog naar school gegaan, maar om 12 uur heeft mamma mij samen met Anne opgehaald. We hebben eerst lekker gegeten en toen zijn we naar Cuijk gereden. Oma was daar aan het opppassen op Erin. Samen met oma heb ik Thomas van school opgehaald. Toen we terug waren, was opa De Roij er ook! Mamma is toen naar huis gereden. Anne moest toen even heel hard huilen. Maar dat duurde niet lang hoor. Toen tante Brigith en oom Ivo weer terug waren, zijn Anne en ik met oma De Roij naar Gennep gereden.
Anne en ik hebben ons prima vermaakt. Natuurlijk heb ik weer op xe9xe9n kamer met opa geslapen. Oma vond dat eigenlijk niet zo leuk; ze wilde zelf bij opa slapen. Nou mooi niet!

Zondagmiddag hebben we afscheid genomen van opa. Alle familie was er toen ook bij. Mamma wilde niet in de kist kijken, maar Anne en ik wel. Niks engs aan hoor. Ik heb opa nog een tekening gegeven. Oma en oom Pieter, oom John, tante Susanne en pappa hebben toen de kist dichtgemaakt. En toen gingen we naar huis. Mamma heeft toen aan ome Henk gevraagd of hij even op ons wilde passen, zodat pappa en mamma nog een borreltje konden gaan drinken bij oma.

Maandag ben ik niet naar school geweest. Ik moest mijn nieuwe nette blouse met spencer aan. Pappa was ook heel net in pak en mamma en Anne droegen een rok. We gingen eerst naar oma en daarna met de hele familie naar de kerk. Anne en ik waren daar nog nooit geweest. Ze hebben daar heel mooie beelden en ook de ramen zijn heel mooi. Daar staan allemaal tekeningen op. Houten bankjes, net als in een oude trein met deurtjes. Er brandden 4 grote kaarsen voor opa en toen opa de kerk in gedragen werd, ging iedereen staan. Er lagen heel veel bloemen om de kist heen en hele mooie bloemen ook op zijn kist. Tegen het eind van de dienst werd er water over opa’s kist gespetterd en er kwam heel erg stinkende rook uit een potje. Anne deed haar neus dicht en trok een vies gezicht, net als Bert in het boekje van Bert en Ernie. Daarna liepen we allemaal langs de winkels naar het kerkhof met de mooie beelden. Daar heeft de meneer die in de kerk vertelde nog wat verteld. En er was ook een mevrouw die ook nog wat vertelde. De andere mensen hebben daar afscheid genomen van opa. Ik zag ome Henk en opa en oma uit Gennep. Wij – oma, mijn ooms en tantes en mijn neef en mijn nichten en pappa en mamma gingen nog met opa mee naar het gat. Daar hebben we alle bloemen op zijn kist gelegd en ik heb er ook nog een tekening bij gelegd. Anne had ook een tekening gemaakt, maar die wilde ze zelf houden. Gekke Anne!
Toen moesten we echt dag zeggen tegen opa en toen zijn we broodjes en sap gaan eten en drinken. Ik had wel weer honger. Lekker bij opa en oma De Roij gaan zitten. Anne ging bij tante Brigith zitten. Toen het eindelijk wat rustiger werd, hadden Anne en ik tenminste plek om verstoppertje en tikkertje te spelen. Ik had alleen een beetje last van mijn keel van al die rook en van al dat geren en toen moest ik heel hard hoesten en spugen. Anne en ik begonnen ons toen het zo lang duurde wel een beetje te vervelen. We wilden naar huis. Gelukkig duurde dat uiteindelijk niet meer zo lang.
Toen we thuis kwamen hebben we nog suikerbrood gegeten (lekker!) en toen zijn we naar het bos gegaan om te wandelen. Eerst wilde ik helemaal niet, maar pappa en mamma wilden per se. Maar het was wel fijn hoor, ff in de frise lucht wandelen en rennen. Een volgende keer nemen we een bal mee, want je kunt daar ook voetballen.

Gelukkig kan ik nog overal en altijd met opa praten; hij zegt alleen nooit meer wat terug.

XXX Roel